Omschrijving
De Ponte dell'Accademia is een van de vier bruggen over het Canal Grande en de zuidelijkste. Hij is van hout, met één boog van 48 meter lang, en verbindt het campo San Vidal met de oever van de Gallerie dell'Accademia in Dorsoduro.
Vanaf de brug kijk je uit over het Canal Grande met zijn historische paleizen aan beide oevers. Het is een handige overgang tussen de sestieri San Marco en Dorsoduro, en een brug alleen voor voetgangers, in een stad waar water de straat is. Hij is 48 meter van oever tot oever en overspant het kanaal met één boog, zonder pijlers in het water.
Aan het ene uiteinde staat de kerk van San Vidal. Aan het andere de voormalige kerk van Santa Maria della Carità, nu de Gallerie dell'Accademia, het museum dat de brug zijn naam geeft.
Het hout bekleedt nu een draagconstructie van staal, vernieuwd tussen 1984 en 1986. De brug werd opnieuw gerestaureerd tussen 2017 en 2018.
Het zou een tijdelijke brug zijn, in 37 dagen gebouwd in 1933 in afwachting van de echte, stenen. De stenen brug is er nooit gekomen, en de houten ligt er in zekere zin nog steeds over het Canal Grande.
Eeuwenlang was er in Venetië maar één manier om het kanaal te voet over te steken: de Rialtobrug. Daarna, onder de Oostenrijkers, besloot de stad dat er nog twee nodig waren, een bij het station en een hier.
In 1854 bouwde de Engelse ingenieur Alfred Neville een ijzeren brug waarvoor tol werd betaald, de Ponte della Carità. De Venetianen vonden hem helemaal niks: te industrieel en te laag voor de boten.
In 1933 verving Eugenio Miozzi hem door een grote houten boog, toen de grootste houten boogbrug van Europa. Het stenen ontwerp van Torres en Bisazza, winnaar van de prijsvraag, bleef in de la: het tijdelijke was blijvend geworden.
Vanaf de brug kijk je uit over het Canal Grande met zijn historische paleizen aan beide oevers. Het is een handige overgang tussen de sestieri San Marco en Dorsoduro, en een brug alleen voor voetgangers, in een stad waar water de straat is. Hij is 48 meter van oever tot oever en overspant het kanaal met één boog, zonder pijlers in het water.
Aan het ene uiteinde staat de kerk van San Vidal. Aan het andere de voormalige kerk van Santa Maria della Carità, nu de Gallerie dell'Accademia, het museum dat de brug zijn naam geeft.
Het hout bekleedt nu een draagconstructie van staal, vernieuwd tussen 1984 en 1986. De brug werd opnieuw gerestaureerd tussen 2017 en 2018.
Het zou een tijdelijke brug zijn, in 37 dagen gebouwd in 1933 in afwachting van de echte, stenen. De stenen brug is er nooit gekomen, en de houten ligt er in zekere zin nog steeds over het Canal Grande.
Eeuwenlang was er in Venetië maar één manier om het kanaal te voet over te steken: de Rialtobrug. Daarna, onder de Oostenrijkers, besloot de stad dat er nog twee nodig waren, een bij het station en een hier.
In 1854 bouwde de Engelse ingenieur Alfred Neville een ijzeren brug waarvoor tol werd betaald, de Ponte della Carità. De Venetianen vonden hem helemaal niks: te industrieel en te laag voor de boten.
In 1933 verving Eugenio Miozzi hem door een grote houten boog, toen de grootste houten boogbrug van Europa. Het stenen ontwerp van Torres en Bisazza, winnaar van de prijsvraag, bleef in de la: het tijdelijke was blijvend geworden.