Omschrijving
Ca' Pesaro is een groot barokpaleis aan het Canal Grande, in de wijk Santa Croce. Het herbergt de Galleria internazionale d'arte moderna en het Museo d'arte orientale: de plek in de stad om kunst uit de negentiende en twintigste eeuw te zien.
De gevel aan het kanaal is een oefening in beeldhouwkunst: boven het diamantbosseerwerk en het dubbele waterportaal vullen de twee pronkverdiepingen met zeven bogen zich met baardige hoofden, riviergodenfiguren, monsters, schelpen en putti.
Het paleis werd gewild door de zeer rijke familie Pesaro, en het ontwerp wordt toegeschreven aan Baldassarre Longhena, hoewel directe documenten ontbreken. De werken duurden van 1652 tot 1710. In 1676, voor een huwelijk, kwamen de gasten binnen via de binnenplaats: het deel aan het kanaal was nog een bouwplaats.
Longhena stierf in 1682 en de bouw lag lang stil. Antonio Gaspari maakte het in 1710 af, met kleine wijzigingen aan de gevel en een nieuwe trap, naar de zijkant verplaatst.
In de negentiende eeuw ging het paleis naar de Gradenigo's, daarna naar de Armeense mechitaristenpaters, en in 1851 naar Guglielmo Bevilacqua. Na zijn dood erfde zijn zus, hertogin Felicita Bevilacqua La Masa, het.
In haar testament bestemde de hertogin het paleis tot woonplaats en galerij voor jonge kunstenaars. Sinds 1902 bestaan het museum en de ateliers van de kunstenaars hier naast elkaar. De kern van de werken ontstond met de schenking van prins Alberto Giovanelli, in de eerste jaren van de Biënnale.
In de galerij zoek je de meesterwerken van Klimt en Chagall, de werken van Kandinski, Klee, Matisse en Moore. De derde verdieping herbergt het Museo d'arte orientale, in een paleis dat met zijn gefresqueerde zalen de lijst vormt voor al het andere.
Het paleis geldt als een van de belangrijkste van Venetië qua omvang en decoratieve kwaliteit, en aan de kant van het Rio delle Due Torri toont het een gebogen en eenvoudiger gevel, later ontworpen: dynamisch, in contrast met de statische hoofdgevel.
De gevel aan het kanaal is een oefening in beeldhouwkunst: boven het diamantbosseerwerk en het dubbele waterportaal vullen de twee pronkverdiepingen met zeven bogen zich met baardige hoofden, riviergodenfiguren, monsters, schelpen en putti.
Het paleis werd gewild door de zeer rijke familie Pesaro, en het ontwerp wordt toegeschreven aan Baldassarre Longhena, hoewel directe documenten ontbreken. De werken duurden van 1652 tot 1710. In 1676, voor een huwelijk, kwamen de gasten binnen via de binnenplaats: het deel aan het kanaal was nog een bouwplaats.
Longhena stierf in 1682 en de bouw lag lang stil. Antonio Gaspari maakte het in 1710 af, met kleine wijzigingen aan de gevel en een nieuwe trap, naar de zijkant verplaatst.
In de negentiende eeuw ging het paleis naar de Gradenigo's, daarna naar de Armeense mechitaristenpaters, en in 1851 naar Guglielmo Bevilacqua. Na zijn dood erfde zijn zus, hertogin Felicita Bevilacqua La Masa, het.
In haar testament bestemde de hertogin het paleis tot woonplaats en galerij voor jonge kunstenaars. Sinds 1902 bestaan het museum en de ateliers van de kunstenaars hier naast elkaar. De kern van de werken ontstond met de schenking van prins Alberto Giovanelli, in de eerste jaren van de Biënnale.
In de galerij zoek je de meesterwerken van Klimt en Chagall, de werken van Kandinski, Klee, Matisse en Moore. De derde verdieping herbergt het Museo d'arte orientale, in een paleis dat met zijn gefresqueerde zalen de lijst vormt voor al het andere.
Het paleis geldt als een van de belangrijkste van Venetië qua omvang en decoratieve kwaliteit, en aan de kant van het Rio delle Due Torri toont het een gebogen en eenvoudiger gevel, later ontworpen: dynamisch, in contrast met de statische hoofdgevel.