Omschrijving
De Brug der Zuchten is een van de meest gefotografeerde bruggen ter wereld: een gesloten, overdekte doorgang van Istrische steen die het rio di Palazzo overspant en het Dogepaleis verbindt met de Nieuwe Gevangenissen, op een paar passen van het San Marcoplein.
De naam komt uit de overlevering: de gevangenen zuchtten als ze erover liepen bij de gedachte dat ze de buitenwereld voor het laatst zagen. Door een klein raampje konden ze de lagune zien, en in de verte het eiland San Giorgio Maggiore.
De naam is echter veel jonger dan de brug. Hij staat pas aan het eind van de achttiende eeuw op papier, en de romantici maakten hem beroemd. In de tijd van de Serenissima was het gewoon een dienstgang.
De brug werd aan het begin van de zeventiende eeuw gebouwd in opdracht van doge Marino Grimani, wiens wapen op de brug is uitgehouwen. Het ontwerp wordt toegeschreven aan ene Contin, een neef van Antonio da Ponte, de architect van de Rialtobrug. Van buiten is het één wit, gesloten volume met kleine raampjes en een decoratie die de barokke smaak aankondigt.
Binnen verbergt de brug een verrassing: er zijn twee gangen, evenwijdig en gescheiden door een muur. De ene bracht de gevangenen van de cellen naar de zalen van de magistraten, om berecht te worden. De andere bracht hen naar de spreekkamer. Beide kwamen uit bij de trap die afdaalde naar de Putten en opklom naar de Loden Kamers.
De Nieuwe Gevangenissen waren aan de overkant van het rio gebouwd omdat de cellen in het Dogepaleis niet meer volstonden. Ze behoorden tot de eerste gebouwen van Europa die alleen als gevangenis werden gebruikt, zonder regeringsfuncties, en bleven in gebruik tot 1919.
Tegenwoordig steek je de brug over tijdens het bezoek aan het Dogepaleis: een smalle gang tussen stenen muren, die je een idee geeft van de plek.
Meer recent kreeg de brug ook een romantische faam, gevoed door een legende: de stellen die in een gondel onder de brug zoenen, bij zonsondergang, terwijl de klokken van de Campanile di San Marco luiden, zullen voorbestemd zijn voor eeuwige liefde.
Voor die tijd waren de Nieuwe Gevangenissen modern: ruimere cellen en betere voorzieningen voor de gevangenen. Ze werden ook door de Fransen en de Oostenrijkers gebruikt, en hielden alleen op te functioneren omdat ze niet meer voldeden aan de hygiënenormen.
Niet missen
• De doorgang binnenin.
• De kleine raampjes.
• Het wapen van doge Grimani.
Wist je dat?
• Er zijn andere «bruggen der Zuchten» in Cambridge, Oxford en Lima.
• In New York staat een moderne verwijzing ernaar, tussen twee gebouwen van de Metropolitan Life Insurance Company Tower.
De naam komt uit de overlevering: de gevangenen zuchtten als ze erover liepen bij de gedachte dat ze de buitenwereld voor het laatst zagen. Door een klein raampje konden ze de lagune zien, en in de verte het eiland San Giorgio Maggiore.
De naam is echter veel jonger dan de brug. Hij staat pas aan het eind van de achttiende eeuw op papier, en de romantici maakten hem beroemd. In de tijd van de Serenissima was het gewoon een dienstgang.
De brug werd aan het begin van de zeventiende eeuw gebouwd in opdracht van doge Marino Grimani, wiens wapen op de brug is uitgehouwen. Het ontwerp wordt toegeschreven aan ene Contin, een neef van Antonio da Ponte, de architect van de Rialtobrug. Van buiten is het één wit, gesloten volume met kleine raampjes en een decoratie die de barokke smaak aankondigt.
Binnen verbergt de brug een verrassing: er zijn twee gangen, evenwijdig en gescheiden door een muur. De ene bracht de gevangenen van de cellen naar de zalen van de magistraten, om berecht te worden. De andere bracht hen naar de spreekkamer. Beide kwamen uit bij de trap die afdaalde naar de Putten en opklom naar de Loden Kamers.
De Nieuwe Gevangenissen waren aan de overkant van het rio gebouwd omdat de cellen in het Dogepaleis niet meer volstonden. Ze behoorden tot de eerste gebouwen van Europa die alleen als gevangenis werden gebruikt, zonder regeringsfuncties, en bleven in gebruik tot 1919.
Tegenwoordig steek je de brug over tijdens het bezoek aan het Dogepaleis: een smalle gang tussen stenen muren, die je een idee geeft van de plek.
Meer recent kreeg de brug ook een romantische faam, gevoed door een legende: de stellen die in een gondel onder de brug zoenen, bij zonsondergang, terwijl de klokken van de Campanile di San Marco luiden, zullen voorbestemd zijn voor eeuwige liefde.
Voor die tijd waren de Nieuwe Gevangenissen modern: ruimere cellen en betere voorzieningen voor de gevangenen. Ze werden ook door de Fransen en de Oostenrijkers gebruikt, en hielden alleen op te functioneren omdat ze niet meer voldeden aan de hygiënenormen.
Niet missen
• De doorgang binnenin.
• De kleine raampjes.
• Het wapen van doge Grimani.
Wist je dat?
• Er zijn andere «bruggen der Zuchten» in Cambridge, Oxford en Lima.
• In New York staat een moderne verwijzing ernaar, tussen twee gebouwen van de Metropolitan Life Insurance Company Tower.