Omschrijving
Het Lido van Venetië is een lang, smal eiland van ongeveer twaalf kilometer, tussen de lagune en de Adriatische Zee. Het is dé plek van Venetië voor een dag zee en goudgeel zand: een strook duinen en strandpaviljoens aan de andere kant van de lagune, die je met de vaporetto bereikt.
De zeekant bestaat uit stranden met duinen en strandclubs met de typische gekleurde cabines, elk in de kleuren van de eigen club. Golfbrekers en strekdammen houden het water rustig. Aan de lagunekant is het leven rustiger. Het fijne zand en de duinen maakten het eiland aan het eind van de negentiende eeuw tot een beroemd badplaatsje.
Het Lido is een van de weinige eilanden van de lagune waar auto's rijden. Tussen de jugendstilvilla's springen twee hotels in het oog, het Hotel des Bains (1900) en het Hotel Excelsior (1908), die van het Lido het «Gouden Eiland» maakten.
Hier vindt ook het Filmfestival van Venetië plaats, in het Palazzo del Cinema. Visconti draaide hier Dood in Venetië en Leone een deel van Once Upon a Time in America.
Niet missen, in het zuiden, de duinen van Alberoni, wilder en ver van de strandclubs. In het noorden staat de kerk van San Nicolò, gesticht in 1044 en in de zeventiende eeuw herbouwd. De Murazzi zijn de grote achttiende-eeuwse muren die de kust tegen de zee beschermen.
Eeuwenlang was het een eiland van moestuinen en forten. Vanaf hier vertrok in 1202 de vierde kruistocht, die in plaats van naar het Heilige Land in Constantinopel belandde. Daarna, aan het eind van de negentiende eeuw, kwam de badmode op en veranderde alles.
In 1957 was een ontbijt op het strand met gefrituurde vis en champagne de eerste ontmoeting tussen Aristoteles Onassis en Maria Callas. Hier zag Goethe voor het eerst de zee, en kwamen Byron en Thomas Mann langs.
De eerste verbinding was een paardentram in 1872, later vervangen door een elektrische tram en trolleybussen. Tegenwoordig kom je er met de vaporetto of met de veerboten die ook auto's meenemen.
De zeekant bestaat uit stranden met duinen en strandclubs met de typische gekleurde cabines, elk in de kleuren van de eigen club. Golfbrekers en strekdammen houden het water rustig. Aan de lagunekant is het leven rustiger. Het fijne zand en de duinen maakten het eiland aan het eind van de negentiende eeuw tot een beroemd badplaatsje.
Het Lido is een van de weinige eilanden van de lagune waar auto's rijden. Tussen de jugendstilvilla's springen twee hotels in het oog, het Hotel des Bains (1900) en het Hotel Excelsior (1908), die van het Lido het «Gouden Eiland» maakten.
Hier vindt ook het Filmfestival van Venetië plaats, in het Palazzo del Cinema. Visconti draaide hier Dood in Venetië en Leone een deel van Once Upon a Time in America.
Niet missen, in het zuiden, de duinen van Alberoni, wilder en ver van de strandclubs. In het noorden staat de kerk van San Nicolò, gesticht in 1044 en in de zeventiende eeuw herbouwd. De Murazzi zijn de grote achttiende-eeuwse muren die de kust tegen de zee beschermen.
Eeuwenlang was het een eiland van moestuinen en forten. Vanaf hier vertrok in 1202 de vierde kruistocht, die in plaats van naar het Heilige Land in Constantinopel belandde. Daarna, aan het eind van de negentiende eeuw, kwam de badmode op en veranderde alles.
In 1957 was een ontbijt op het strand met gefrituurde vis en champagne de eerste ontmoeting tussen Aristoteles Onassis en Maria Callas. Hier zag Goethe voor het eerst de zee, en kwamen Byron en Thomas Mann langs.
De eerste verbinding was een paardentram in 1872, later vervangen door een elektrische tram en trolleybussen. Tegenwoordig kom je er met de vaporetto of met de veerboten die ook auto's meenemen.