Omschrijving
Burano is een eiland in het noorden van de lagune, per boot bereikbaar vanuit Venetië, beroemd om zijn rood, geel, blauw en groen geschilderde huizen langs de kanalen. Het is ook de bakermat van een naaldkant die over de hele wereld beroemd is.
Het centrum is klein: vier eilandjes verbonden door bruggen, met nog een brug naar Mazzorbo. Wie hier komt, zoekt vooral kleuren, en vindt ze bijna op elke hoek, weerspiegeld in het water.
De meest gefotografeerde plek is het kruispunt van de Tre Ponti, waar drie kanalen en drie van de vijf sestieri van het eiland samenkomen. De kleurrijkste straatjes leiden naar de huizen van de vissers en de ambachtelijke werkplaatsen.
Waarom zijn de huizen zo kleurig? Niemand weet het zeker. Volgens sommigen hielp het de vissers hun eigen huis terug te vinden in de dichte mist van de lagune; volgens anderen onderscheidde elke kleur een familie, omdat er op het eiland maar weinig achternamen zijn. Een van de bekendste huizen is dat van Bepi Suà, versierd met geometrische motieven.
Het symbool van het eiland is de klokkentoren van de kerk van San Martino, die duidelijk scheef staat: de fundamenten, die net als in een deel van Venetië op palen rusten, zijn gezakt. In de kerk hangt een Kruisiging van Giambattista Tiepolo uit 1725.
In een kapel van de apsis rusten de patroonheiligen van het eiland, Albano, Domenico en Orso, die volgens de legende aankwamen in een sarcofaag die door het water werd aangevoerd.
Het Kantmuseum bevindt zich in het oude paleis van de podestà, waar ook de kantschool zit. Het toont meer dan tweehonderd unieke stukken uit de zestiende tot twintigste eeuw en bewaart het archief van de school. Het paleis is gotisch en kijkt uit op het plein.
De kant van Burano wordt alleen met de naald gemaakt, zonder kloskussen: men noemt het «punto in aria». In de zeventiende eeuw werd het tegen zeer hoge prijzen verkocht tot in Frankrijk, daarna veranderde de mode en dreigde de kunst te verdwijnen.
In 1872 besloot gravin Andriana Marcello haar te redden: ze zocht de laatste kantwerkster die alle steken kende, Cencia Scarpariola, en vroeg haar ze te onderwijzen. Zo ontstond een school die er nog steeds is.
Het hoofdplein is genoemd naar de componist Baldassare Galuppi, geboren op Burano in 1706. Proef zeker de bussolà, de typische koekjes van het eiland, in de vorm van een ring of een S.
Op de scheepswerven van het eiland werden bijna alle boten van de lagune gebouwd, van de sandolo buranello tot de grote vrachtschepen, de burchi. In de twintigste eeuw gaf Burano zijn naam aan een «School» van schilders, onder wie Gino Rossi en Pio Semeghini, die de kanalen schilderden.
Nog een curiositeit betreft de taal: het dialect van Burano heeft een onmiskenbare zangerige toon, met uitgerekte klinkers. Enkele families van het eiland emigreerden naar Ancona en lieten sporen na in het plaatselijke dialect, zoals «mamulini», kleine kinderen.
Niet missen
• De gekleurde huizen.
• De scheve klokkentoren van San Martino.
• Het Kantmuseum.
• De bussolà.
Wist je dat?
• Gedurende de hele periode van het Koninkrijk Italië had je toestemming van een opziener nodig om de kleur van een huis te veranderen.
• Volgens de legende ontstond de kant uit een sluier van schuim die de koningin van de zee schonk aan een visser die het gezang van de sirenen had weerstaan.
Het centrum is klein: vier eilandjes verbonden door bruggen, met nog een brug naar Mazzorbo. Wie hier komt, zoekt vooral kleuren, en vindt ze bijna op elke hoek, weerspiegeld in het water.
De meest gefotografeerde plek is het kruispunt van de Tre Ponti, waar drie kanalen en drie van de vijf sestieri van het eiland samenkomen. De kleurrijkste straatjes leiden naar de huizen van de vissers en de ambachtelijke werkplaatsen.
Waarom zijn de huizen zo kleurig? Niemand weet het zeker. Volgens sommigen hielp het de vissers hun eigen huis terug te vinden in de dichte mist van de lagune; volgens anderen onderscheidde elke kleur een familie, omdat er op het eiland maar weinig achternamen zijn. Een van de bekendste huizen is dat van Bepi Suà, versierd met geometrische motieven.
Het symbool van het eiland is de klokkentoren van de kerk van San Martino, die duidelijk scheef staat: de fundamenten, die net als in een deel van Venetië op palen rusten, zijn gezakt. In de kerk hangt een Kruisiging van Giambattista Tiepolo uit 1725.
In een kapel van de apsis rusten de patroonheiligen van het eiland, Albano, Domenico en Orso, die volgens de legende aankwamen in een sarcofaag die door het water werd aangevoerd.
Het Kantmuseum bevindt zich in het oude paleis van de podestà, waar ook de kantschool zit. Het toont meer dan tweehonderd unieke stukken uit de zestiende tot twintigste eeuw en bewaart het archief van de school. Het paleis is gotisch en kijkt uit op het plein.
De kant van Burano wordt alleen met de naald gemaakt, zonder kloskussen: men noemt het «punto in aria». In de zeventiende eeuw werd het tegen zeer hoge prijzen verkocht tot in Frankrijk, daarna veranderde de mode en dreigde de kunst te verdwijnen.
In 1872 besloot gravin Andriana Marcello haar te redden: ze zocht de laatste kantwerkster die alle steken kende, Cencia Scarpariola, en vroeg haar ze te onderwijzen. Zo ontstond een school die er nog steeds is.
Het hoofdplein is genoemd naar de componist Baldassare Galuppi, geboren op Burano in 1706. Proef zeker de bussolà, de typische koekjes van het eiland, in de vorm van een ring of een S.
Op de scheepswerven van het eiland werden bijna alle boten van de lagune gebouwd, van de sandolo buranello tot de grote vrachtschepen, de burchi. In de twintigste eeuw gaf Burano zijn naam aan een «School» van schilders, onder wie Gino Rossi en Pio Semeghini, die de kanalen schilderden.
Nog een curiositeit betreft de taal: het dialect van Burano heeft een onmiskenbare zangerige toon, met uitgerekte klinkers. Enkele families van het eiland emigreerden naar Ancona en lieten sporen na in het plaatselijke dialect, zoals «mamulini», kleine kinderen.
Niet missen
• De gekleurde huizen.
• De scheve klokkentoren van San Martino.
• Het Kantmuseum.
• De bussolà.
Wist je dat?
• Gedurende de hele periode van het Koninkrijk Italië had je toestemming van een opziener nodig om de kleur van een huis te veranderen.
• Volgens de legende ontstond de kant uit een sluier van schuim die de koningin van de zee schonk aan een visser die het gezang van de sirenen had weerstaan.