Omschrijving
De kerk van Santa Maria dei Miracoli, in Cannaregio, is een kleine renaissancetempel bekleed met gekleurd marmer, een van de allereerste in Venetië in deze stijl. Ze ligt aan een kanaal en je loopt er makkelijk langs zonder het te merken, maar het is de moeite waard even te stoppen.
Alles begon met een votiefschilderij aan de hoek van een huis: een Madonna met Kind, in 1408 besteld voor de familie Amadi, zijdehandelaars. De mensen uit de buurt vroegen haar om gunsten, en naar het schijnt kregen ze die.
Er waren zoveel wonderen dat men in 1480 besloot een kerk te bouwen speciaal om het schilderij te bewaren. Het ontwerp ging naar Pietro Lombardo, die het samen met zijn zonen Tullio en Antonio in acht jaar voltooide, tussen 1481 en 1489.
Buiten is de gevel een mozaïek van veelkleurig marmer: Istrische steen, serpentijn, geel, rood, ingedeeld in vierkanten, kruisen, sterren en wielen. Bovenaan zit een groot halfrond fronton met een roosvenster en kleine ronde ramen.
Binnen is er één beuk, met een tongewelf met vergulde kassetten: in vijftig vakken zijn kleine profeten en patriarchen geschilderd. Het priesterkoor ligt hoger, boven aan een steile trap, en is geheel van verschillende marmersoorten.
Het wonderschilderij hangt er nog steeds, op het hoofdaltaar: een klein paneel met de Madonna die op een bloemenweide staat, tegen een rode achtergrond. Aan weerszijden twee beelden, van Sint-Petrus en Sint-Antonius Abt.
Niet te missen, aan de voet van de zuilen van de triomfboog, de mysterieuze tritons uitgehouwen door Tullio en Antonio Lombardo: wezens met vissenstaarten, bladpoten en vleugels, met putti op de staarten.
Volgens geleerden roept de groep een overgang naar het hiernamaals op, opgevat als een oversteek over zee. De twee kanten verschillen: links een dramatisch en asymmetrisch tafereel, rechts een beheerst en symmetrisch.
Zoek ook naar het grote kruis van porfierschijven op de achterwand, de medaillons met de Evangelisten en het glas-in-loodraam met Christus in het graf.
Alles begon met een votiefschilderij aan de hoek van een huis: een Madonna met Kind, in 1408 besteld voor de familie Amadi, zijdehandelaars. De mensen uit de buurt vroegen haar om gunsten, en naar het schijnt kregen ze die.
Er waren zoveel wonderen dat men in 1480 besloot een kerk te bouwen speciaal om het schilderij te bewaren. Het ontwerp ging naar Pietro Lombardo, die het samen met zijn zonen Tullio en Antonio in acht jaar voltooide, tussen 1481 en 1489.
Buiten is de gevel een mozaïek van veelkleurig marmer: Istrische steen, serpentijn, geel, rood, ingedeeld in vierkanten, kruisen, sterren en wielen. Bovenaan zit een groot halfrond fronton met een roosvenster en kleine ronde ramen.
Binnen is er één beuk, met een tongewelf met vergulde kassetten: in vijftig vakken zijn kleine profeten en patriarchen geschilderd. Het priesterkoor ligt hoger, boven aan een steile trap, en is geheel van verschillende marmersoorten.
Het wonderschilderij hangt er nog steeds, op het hoofdaltaar: een klein paneel met de Madonna die op een bloemenweide staat, tegen een rode achtergrond. Aan weerszijden twee beelden, van Sint-Petrus en Sint-Antonius Abt.
Niet te missen, aan de voet van de zuilen van de triomfboog, de mysterieuze tritons uitgehouwen door Tullio en Antonio Lombardo: wezens met vissenstaarten, bladpoten en vleugels, met putti op de staarten.
Volgens geleerden roept de groep een overgang naar het hiernamaals op, opgevat als een oversteek over zee. De twee kanten verschillen: links een dramatisch en asymmetrisch tafereel, rechts een beheerst en symmetrisch.
Zoek ook naar het grote kruis van porfierschijven op de achterwand, de medaillons met de Evangelisten en het glas-in-loodraam met Christus in het graf.