Omschrijving
Campo San Polo is het grootste plein van Venetië na het San Marcoplein, in de gelijknamige wijk, tussen Rialto en Campo Santa Margherita. De naam komt van de kerk van San Polo, die het plein alleen de apsis toont. Eeuwenlang was het de binnenplaats van de Venetianen.
In het begin was het een weide met moestuinen en weilanden. In 1493 werd het bestraat en in het midden kwam de put. Sindsdien werd het de plek van markten, kermissen en grote bijeenkomsten: in de zeventiende eeuw werden er ook de markten van de armen naartoe verplaatst, die eerder op het San Marcoplein waren.
Het plein kreeg ook een feestelijke sfeer: er werden spelen georganiseerd, zoals de balspelen en de stierenjacht. Het werd zo rumoerig dat de Republiek in 1611 spelen en de verkoop van waren verbood. Een plaquette op de kerk herinnert er nog aan.
Wie naar de paleizen kijkt, ziet een bocht van gevels uit verschillende tijden: Palazzo Maffetti Tiepolo, uit 1712, het gotische Palazzo Soranzo en Palazzo Donà, uit het begin van de zestiende eeuw. De bocht volgt een kanaal, het Rio di San Antonio, dat in 1761 werd gedempt.
Aan de andere kant zie je de hoek van Palazzo Corner Mocenigo, van Michele Sanmicheli. Een oud mozaïekuithangbord herinnert aan een bierhuis, op nummer 2168.
De kerk van San Polo, van Byzantijnse oorsprong en uit de negende eeuw, werd in de vijftiende en de negentiende eeuw verbouwd. Binnen hangen doeken van Tintoretto en Tiepolo.
In een van de grote huizen aan het plein werd Franco Basaglia geboren, de psychiater aan wie de inspiratie voor wet 180 te danken is, die in Italië tot de sluiting van de psychiatrische ziekenhuizen leidde.
Op 25 februari 1548 werd hier Lorenzino de' Medici neergestoken, achterhaald door twee huurmoordenaars in dienst van Cosimo I. Wie gelooft in een Romeinse oorsprong van Venetië, zweert dat het plein de arena van de stad was, die geleidelijk werd gesloopt voor bouwmateriaal.
Tegenwoordig is het een fijne plek om te zitten en het leven van de wijk te zien, ver van de drukte van Rialto.
In het begin was het een weide met moestuinen en weilanden. In 1493 werd het bestraat en in het midden kwam de put. Sindsdien werd het de plek van markten, kermissen en grote bijeenkomsten: in de zeventiende eeuw werden er ook de markten van de armen naartoe verplaatst, die eerder op het San Marcoplein waren.
Het plein kreeg ook een feestelijke sfeer: er werden spelen georganiseerd, zoals de balspelen en de stierenjacht. Het werd zo rumoerig dat de Republiek in 1611 spelen en de verkoop van waren verbood. Een plaquette op de kerk herinnert er nog aan.
Wie naar de paleizen kijkt, ziet een bocht van gevels uit verschillende tijden: Palazzo Maffetti Tiepolo, uit 1712, het gotische Palazzo Soranzo en Palazzo Donà, uit het begin van de zestiende eeuw. De bocht volgt een kanaal, het Rio di San Antonio, dat in 1761 werd gedempt.
Aan de andere kant zie je de hoek van Palazzo Corner Mocenigo, van Michele Sanmicheli. Een oud mozaïekuithangbord herinnert aan een bierhuis, op nummer 2168.
De kerk van San Polo, van Byzantijnse oorsprong en uit de negende eeuw, werd in de vijftiende en de negentiende eeuw verbouwd. Binnen hangen doeken van Tintoretto en Tiepolo.
In een van de grote huizen aan het plein werd Franco Basaglia geboren, de psychiater aan wie de inspiratie voor wet 180 te danken is, die in Italië tot de sluiting van de psychiatrische ziekenhuizen leidde.
Op 25 februari 1548 werd hier Lorenzino de' Medici neergestoken, achterhaald door twee huurmoordenaars in dienst van Cosimo I. Wie gelooft in een Romeinse oorsprong van Venetië, zweert dat het plein de arena van de stad was, die geleidelijk werd gesloopt voor bouwmateriaal.
Tegenwoordig is het een fijne plek om te zitten en het leven van de wijk te zien, ver van de drukte van Rialto.